• Strona Główna

Nauka i Edukacja

Ochrona roślin

Rak koniczyny

Wysokiej jakości odzywki dla aktywnych

Rak koniczyny Objawy choroby widoczne są na wiosnę, gdy — wskutek wyginięcia części roślin w zimie — powstają na plantacji puste place, a rośliny słaniej porażone są zahamowane we wzroście i skarłowaciałe, mają liście zwiędłe, często zwinięte ku środkowi, o odcieniu srebrzystolila, później zaś Drunatniejące. Przy próbie wyciągnięcia z ziemi rośliny odrywają się od szyjki korzeniowej, która przede wszystkim ulega zgniciu. Następnie zgnilizna obejmuje korzeń. Na szyjce korzeniowej i w górnej części korzenia tworzy się na wiosnę biała opilśń, wśród której powstają początkowo białe, później ciemniejące, kulistawe lub nieregularnych kształtów grudki o wymiarach 3—15 mm. Opilśń stopniowo zanika i pozostają tylko sklerocja, które łatwo odpadają i dostają się do gleby. Grzyb występuje głównie na koniczynie czerwonej, rzadziej na szwedzkiej i białej, na lucernie, esparcecie i niektórych innych roślinach motylkowych, także na niektórych chwastach. Grzyb Sclerotinia trifoliorum z rzędu helotkowców w klasie workowców opanowuje nowe rośliny głównie za pośrednictwem rozrastającej się grzybni od jesieni do wiosny. Tworzące się na wiosnę sklerocja dojrzewają w jesieni wówczas wyrastają na nich miseczki w postaci żółtobrązowych, wgłębionych tarczek o średnicy 2—10 mm, na długich (3—3,5 cm) trzonkach. W miseczkach powstają cylindryczne lub maczugowate worki z 8 jednokomórkowymi, elipsoidalnymi zarodnikami workowymi. Zarodniki workowe dokonują również infekcji nowych roślin. Niekiedy materiał siewny koniczyny może zawierać domieszkę sklerocjów grzyba, natomiast najczęściej znajdują się one w glebie, która jest źródłem zakażenia. Również chwasty (nie tylko motylkowe) przyczyniają się do rozprzestrzeniania choroby.

Podstrony: